واریس طنابی چیست و چگونه درمان می‌شود؟

روش‌های درمان واریس طنابی

درمان‌های غیرجراحی واریس طنابی (جوراب واریس، ورزش، کاهش وزن): در مراحل اولیه واریس طنابی یا در موارد خفیف، درمان‌های غیرجراحی می‌توانند به کاهش علائم و جلوگیری از پیشرفت بیماری کمک کنند. استفاده از جوراب واریس طبی یکی از مؤثرترین روش‌هاست، زیرا با ایجاد فشار تدریجی از مچ به سمت بالا، به تخلیه خون از رگ‌های پا و بهبود جریان وریدی کمک می‌کند.

 همچنین ورزش‌های سبک مانند پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری یا شنا، باعث فعال شدن پمپ عضلانی ساق پا می‌شوند و مانع از تجمع خون در رگ‌ها می‌گردند. کاهش وزن نیز از فشار اضافی بر عروق پا می‌کاهد و نقش مهمی در کنترل علائم واریس دارد. با این حال، این روش‌ها درمان قطعی واریس طنابی نیستند و تنها در موارد خفیف یا برای کنترل موقت علائم توصیه می‌شوند.

درمان با لیزر داخل وریدی (EVLT): لیزر داخل وریدی (Endovenous Laser Therapy – EVLT) یکی از پیشرفته‌ترین و کم‌تهاجمی‌ترین روش‌های درمان واریس طنابی است. در این روش، پزشک با هدایت سونوگرافی، فیبر نازکی از لیزر را وارد رگ معیوب می‌کند. انرژی لیزر باعث بستن و جمع شدن دیواره رگ می‌شود تا خون دیگر در آن جریان نداشته باشد.  مزیت این روش نسبت به جراحی سنتی، عدم نیاز به بخیه، بیهوشی عمومی و بستری در بیمارستان است. بیمار معمولاً همان روز مرخص می‌شود و می‌تواند فعالیت‌های روزانه خود را از سر گیرد. EVLT یکی از روش‌های محبوب در کلینیک‌های تخصصی عروق مانند شریان است، زیرا درد و اسکار بسیار کمی دارد و نتایج آن ماندگار و دقیق است.

 درمان با فرکانس رادیویی (RF): درمان با فرکانس رادیویی (Radiofrequency Ablation – RF) روشی مشابه لیزر است، اما به‌جای انرژی نوری از امواج حرارتی کنترل‌شده برای بستن رگ‌ها استفاده می‌کند. این انرژی باعث انقباض دیواره رگ و بسته شدن کامل مسیر خون می‌شود. درمان RF با بی‌حسی موضعی انجام شده و به‌طور معمول تنها ۳۰ تا ۴۵ دقیقه طول می‌کشد. عوارض آن حداقل است و بیماران معمولاً تنها احساس گرمای ملایمی در طول درمان دارند.
 مطالعات نشان داده‌اند که درمان RF در بیماران مبتلا به واریس طنابی دارای نرخ موفقیت بالای ۹۵٪ و دوره نقاهت کوتاه‌تری نسبت به جراحی سنتی است.

اسکلروتراپی یا تزریق دارو داخل رگ: اسکلروتراپی (Sclerotherapy) یکی از روش‌های مؤثر برای درمان واریس‌های سطحی یا شاخه‌ای است که در آن پزشک محلول خاصی را به درون رگ تزریق می‌کند. این ماده باعث چسبیدن دیواره‌های رگ و از بین رفتن آن می‌شود.
 در موارد واریس طنابی، از اسکلروتراپی فوم (Foam Sclerotherapy) استفاده می‌شود تا ماده تزریقی به‌طور یکنواخت در رگ پخش شده و نتیجه بهتری ایجاد کند.
 این روش بدون نیاز به بی‌هوشی انجام می‌شود و بیمار بلافاصله می‌تواند به فعالیت روزانه بازگردد. با این حال، برای نتایج کامل ممکن است به چند جلسه درمان نیاز باشد.

جراحی برداشت ورید (ون‌استریپینگ یا فلبکتومی): در موارد پیشرفته واریس طنابی که رگ‌ها بیش از حد متورم و آسیب‌دیده هستند، ممکن است جراحی وریدی (Venous Stripping or Phlebectomy) توصیه شود. در این روش، جراح با ایجاد برش‌های کوچک در نواحی خاص پا، بخش‌های معیوب رگ را خارج می‌کند. فلبکتومی معمولاً تحت بی‌حسی موضعی انجام می‌شود و با حداقل اسکار پوستی همراه است. با پیشرفت روش‌های لیزری، امروزه جراحی سنتی تنها در موارد خاص انجام می‌شود؛ اما در برخی بیماران با واریس‌های بزرگ یا چندشاخه‌ای، همچنان مؤثر و قطعی‌ترین گزینه است.

تفاوت بین درمان‌های کم‌تهاجمی و سنتی واریس طنابی

تفاوت اصلی بین درمان‌های کم‌تهاجمی (مانند EVLT، RF و اسکلروتراپی) و روش‌های سنتی (جراحی استریپینگ) در میزان تهاجم، دوران نقاهت و احتمال عوارض است.

• در روش‌های کم‌تهاجمی، درمان به‌صورت سرپایی و بدون بیهوشی عمومی انجام می‌شود و بیمار همان روز مرخص می‌گردد.
• در مقابل، جراحی سنتی نیاز به برش و بخیه دارد و دوره‌ی نقاهت آن چند روز تا چند هفته طول می‌کشد.

روش‌های نوین با هدایت سونوگرافی و دقت بالا انجام می‌شوند، به‌گونه‌ای که خطر بازگشت واریس بسیار کمتر از گذشته است. در کلینیک شریان، انتخاب روش درمانی بر اساس نوع، شدت و محل درگیری رگ‌ها انجام می‌شود تا بهترین نتیجه برای بیمار حاصل گردد.